วันศุกร์ที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2554

อนัญญา ศรีธนินยโกเศศ เลขที่ 18 ชั้น ม.5/1 (เมือง ฮารับปา)


 (Harappa)ก่อนหน้าที่จะมีการค้นพบร่องรอยของอารยธรรมกลุ่มแม่น้ำสินธุ ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 การศึกษาเรื่องราวของอินเดียนั้นจะเข้าใจกันว่าวัฒนธรรมต่าง ๆ ที่ปรากฏในอินเดียล้วนแล้วแต่เป็นผลงานของชาวอารยันเท่านั้น จนกระทั่งหลังการขุดค้นทางโบราณคดีในแถบลุ่มแม่น้ำสินธุ ซึ่งเริ่มต้นในปี ค..1924แล้วจึงพบว่า ได้มีร่องรอยของความเจริญปรากฏก่อนหน้าการเข้ามาของอารยัน (Pre-AryanCivilization) ซึ่งในปัจจุบันรู้จักกันดีว่าเป็นอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ หรือวัฒนธรรมฮารัปปา (HarappaCulture) ซึ่งเรียกชื่อตามเมือง Harappa ที่เป็นแหล่งขุดค้นทางโบราณคดีอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุนี้หากจะเปรียบกับอารยธรรมสำคัญ ๆ ในแหล่งอื่นของโลกแล้ว อาจกล่าวได้ว่าเรามีความรู้น้อยมาก เช่น เมื่อเทียบกับความรู้ที่เรามีต่ออียิปต์ หรืออารยธรรมร่วมสมัยอื่นทั้งนี้ก็เพราะว่าเราไม่มีหลักฐานที่เป็นตัวเขียนหรือกล่าวโดยย่อก็คือ อารยธรรมนี้ไม่มีตัวอักษร นักโบราณคดีพบสัญลักษณ์บางอย่างปรากฏอยู่บนโบราณวัตถุที่เรียกว่า ตราหินสบู่ (SEAL) แต่ไม่สามารถตีความสัญลักษณ์เหล่านั้นได้ จนเป็นที่เข้าใจกันว่า อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุเป็นอารยธรรมก่อนประวัติศาสตร์ เพราะไม่มีประวัติศาสตร์ (Basham, 1959 : 14)ซึ่งตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ Ravi ในแคว้นปัญจาบ และบนฝั่งแม่น้ำสินธุ (250 ไมล์จากปากแม่น้ำ) ตามลำดับ นอกจากนี้ก็ยังพบเมืองซึ่งอยู่ร่วมสมัยกระจัดกระจายอยู่ทั่วไปในเขตแคว้นปัญจาบและลุ่มน้ำสินธุซึ่งประมาณว่ามีระยะทางจากทิศเหนือลงไปทิศใต้ยาวถึง 950 ไมล์ เมืองต่าง ๆ เหล่านี้มีรูปแบบทางวัฒนธรรมที่คล้ายคลึงกันมาก แม้แต่อิฐดินเผาที่ใช้ในการก่อสร้างโดยปกติแล้วจะมีขนาดและรูปร่างเหมือนกัน (Basham, 1979 : 14-15)Basham สันนิษฐานว่า อารยธรรมนี้มีอายุมาตั้งแต่ประมาณ 2500 B.C. และสิ้นสุดลงเมื่อประมาณ 1550 B.C. โดยผู้สร้างสรรค์อารยธรรมนี้ก็คือ คนพื้นเมืองดั้งเดิมของอนุทวีปอินเดียที่เรียกว่าชาวดราวิเดียน (Dravidian) และผู้มีส่วนสำคัญที่ทำให้อารยธรรมนี้สลายตัวไปก็คือชาวอารยัน


บรรณานุกรม
คุณกล้วย. เมืองฮารับปาง.”- เมืองฮารับหหปา.05/Jun/2004 <http://th.wikipedia.org/wiki.> 02/09/2011

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น